Strona główna · Obszary prawa · Kontakt

Kto jest producentem w EPR przy sprzedaży z Polski do Włoch?

Producent w systemie EPR nie zawsze jest tożsamy z fabryką, właścicielem marki lub faktycznym przewoźnikiem.

Status zależy od konkretnego reżimu

W różnych systemach odpadowych ustawodawca odmiennie definiuje osobę odpowiedzialną za pierwszy obrót produktem, sprzedaż na odległość lub wprowadzanie do używania. Warto rozrysować cały łańcuch transakcji: polski wytwórca, właściciel marki, włoski importer wewnątrzunijny, sprzedawca internetowy oraz użytkownik końcowy.

Przykład: polskie AGD

Przy dostawie pralek do włoskiego niezależnego dystrybutora kwalifikacja może różnić się od sprzedaży internetowej prowadzonej przez polskiego przedsiębiorcę wprost do włoskiego gospodarstwa domowego. Na gruncie przepisów WEEE/RAEE istotne są także instytucje przedstawiciela upoważnionego i rejestru producentów; nie należy zakładać, że o odpowiedzialności rozstrzyga sam Incoterms.

Sprawdzenie dokumentów

Zestawienie faktur, warunków sprzedaży, danych podmiotów gospodarczych, miejsca dostawy, informacji o oznaczeniu marki i modelu dystrybucji pozwala ustalić, czy dana firma jest producentem w rozumieniu prawa włoskiego. Następnie osobno ocenia się obowiązek rejestracji, zakres raportowania, system finansowania oraz możliwość umownego rozliczenia kosztów.

Właściwe rozróżnienie

Obowiązki środowiskowe nie zastępują zgodności technicznej. Znak CE, dokumentacja wyrobu, instrukcje, roszczenia z tytułu wad i obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami wymagają osobnych podstaw prawnych.

Przykład pierwszy: produkcja pod marką włoskiej sieci

Polska fabryka produkuje urządzenia dla włoskiego odbiorcy, który umieszcza na sprzęcie własną markę. Dla prawa umów fabryka pozostaje dostawcą, natomiast dla szczegółowego systemu EPR trzeba zbadać, czy producentem w rozumieniu przepisów nie staje się włoski podmiot oferujący sprzęt pod swoją marką. Nie należy wyciągać ostatecznego wniosku bez ustalenia rzeczywistego oznakowania, umów i zakresu prawa właściwego dla danej kategorii produktu.

Przykład drugi: polski e-sklep sprzedaje bezpośrednio we Włoszech

Firma prowadzi stronę sklepu z dostawą włoskim konsumentom, nie posiadając lokalnej spółki. W przypadku sprzętu elektrycznego dyrektywa 2012/19/UE przewiduje odrębną definicję producenta dla sprzedaży na odległość, a jej art. 17 reguluje przedstawiciela upoważnionego. Nie wystarcza więc sprawdzenie, czy sklep jest zarejestrowany w polskim BDO. Należy zbadać ustawowe obowiązki wynikające z działalności skierowanej do włoskiego odbiorcy.

Przykład trzeci: urządzenie z wbudowaną baterią

Ten sam podmiot może być uczestnikiem dwóch systemów, ponieważ urządzenie elektryczne i wbudowana bateria podlegają odrębnym regulacjom. Rozporządzenie 2023/1542 przewiduje w art. 55 rejestrację producentów baterii w każdym państwie, w którym po raz pierwszy udostępniają baterie, a art. 56 określa obowiązki EPR. Kwalifikacja konkretnej firmy może się różnić między systemami. Dodatkowo występuje kwestia opakowania, którego nie należy traktować jako automatycznie rozliczonego razem z urządzeniem.

Jak odróżnić obowiązek od kosztu

Umowa może stanowić, że włoski dystrybutor zwraca polskiemu producentowi opłatę środowiskową. Nie oznacza to, iż w ten sposób zmienia się ustawowy adresat obowiązku. W opinii prawnej trzeba zawsze osobno wskazać podmiot zobowiązany przez ustawę, wykonawcę czynności rejestracyjnych i podmiot gospodarczo ponoszący koszt.

Oficjalne podstawy i źródła

Dyrektywa WEEE – art. 3 i 17 · Rozporządzenie o bateriach – art. 55–56 · Izba Handlowa Milano – rejestr AEE

Powiązane zagadnienia

EPR · RAEE · Baterie · E-commerce

Przed podjęciem zlecenia ustala się stan faktyczny, właściwe przepisy, terminy, zakres pracy, koszty oraz ewentualne konflikty interesów. Pierwsza wiadomość nie stanowi przyjęcia zlecenia ani nie wstrzymuje terminów.